20/ 11/ 2000 | INTEL PENTIUM 4 Η εποχή της αρχιτεκτονικής NetBurst

ScorpioGr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 20 Νοεμβρίου 2000, ξεκινά η εμπορική πορεία της έβδομης γενιάς επεξεργαστών x86 της Intel, με την παρουσίαση του Pentium 4. Πρόκειται για μια νέα σχεδιαστική προσέγγιση που έρχεται να διαδεχθεί την επιτυχημένη αρχιτεκτονική P6, η οποία είχε χρησιμοποιηθεί στις οικογένειες Pentium Pro, Pentium II και Pentium III. Για πρώτη φορά, η Intel εγκαταλείπει την αριθμητική ονομασία της μικροαρχιτεκτονικής και παρουσιάζει τη νέα σχεδίαση με το όνομα NetBurst, γνωστή εσωτερικά και ως P68. Η συγκεκριμένη αρχιτεκτονική θα παραμείνει στο προσκήνιο μέχρι το 2006, όταν θα δώσει τη θέση της στη νέα οικογένεια επεξεργαστών Core.

Intel Pentium 4

Η αρχιτεκτονική NetBurst σχεδιάστηκε με βασικό στόχο την επίτευξη ολοένα υψηλότερων συχνοτήτων λειτουργίας. Η Intel επένδυσε σε μια ιδιαίτερα βαθιά δομή pipeline, επιτρέποντας στον Pentium 4 να ανεβάζει σημαντικά τον χρονισμό του. Η πρώτη γενιά, με την κωδική ονομασία Willamette, κατασκευαζόταν με λιθογραφία 180 nm και έκανε την εμφάνισή της σε συχνότητες από 1,4 έως 2,0 GHz. Τα δύο πρώτα μοντέλα που κυκλοφόρησαν τον Νοέμβριο του 2000 ήταν χρονισμένα στα 1,4 και 1,5 GHz.

Αξίζει εδώ να διευκρινιστεί ότι η βασική συχνότητα του διαύλου ήταν 100 MHz, ενώ ο δίαυλος FSB λειτουργούσε αποτελεσματικά στα 400 MHz, χάρη στην τεχνολογία Quad Pumped. Η αρχιτεκτονική NetBurst είχε τόσο μεγάλες φιλοδοξίες, ώστε η Intel θεωρούσε εφικτή ακόμη και την επίτευξη συχνοτήτων της τάξης των 10 GHz. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε διαφορετική. Η υψηλή κατανάλωση ενέργειας και η θερμική συμπεριφορά των επεξεργαστών περιόρισαν την εξέλιξη της συγκεκριμένης σχεδίασης, με τον ταχύτερο επίσημα χρονισμένο Pentium 4 να φτάνει τελικά τα 3,8 GHz.

Στα πρώτα της βήματα, η νέα αρχιτεκτονική δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει σε όλες τις εφαρμογές. Μέχρι την εμφάνιση του Northwood, με λιθογραφία 130 nm, τον Ιανουάριο του 2002, οι πραγματικές επιδόσεις του Pentium 4 συχνά υπολείπονταν των προσδοκιών. Σε εφαρμογές με κώδικα βελτιστοποιημένο για τη NetBurst, ο νέος επεξεργαστής μπορούσε να ξεπεράσει τον ισχυρότερο Pentium III των 1,13 GHz. Σε παλαιότερα benchmarks x86/x87, όμως, η εικόνα ήταν διαφορετική: ο Pentium III μπορούσε να σταθεί ισάξια ή ακόμη και να υπερισχύσει σε ορισμένες δοκιμές.

Η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη ούτε απέναντι στον μεγάλο ανταγωνιστή της Intel, την AMD. Οι επεξεργαστές της οικογένειας K7, με κορυφαίους εκπροσώπους τους Athlon, παρουσίαζαν ιδιαίτερα ανταγωνιστικές επιδόσεις. Ο Pentium 4 μπορούσε να βρεθεί κοντά στις επιδόσεις του Duron, αλλά συχνά έχανε από τους αντίστοιχους Athlon. Δεν ήταν λοιπόν παράξενο που, παρά την κυκλοφορία της νέας γενιάς, ο Pentium III συνέχισε για αρκετούς μήνες να αποτελεί μια ιδιαίτερα δημοφιλή και ανταγωνιστική επιλογή.

Η κάτω πλευρά ενός Pentium 4 Prescott. Σε σύγκριση με τον αρχικό Willamette, ο Prescott διέθετε σημαντικά περισσότερα τρανζίστορ, μεγαλύτερη μνήμη cache, το νέο σετ εντολών SSE3 και υποστήριξη Hyper-Threading σε συγκεκριμένα μοντέλα.

Η εξέλιξη της NetBurst συνεχίστηκε μέσα από δύο σημαντικές μεταβάσεις στη λιθογραφία. Αρχικά, το Northwood πέρασε στα 130 nm το 2002, ενώ το 2004 ακολούθησε ο Prescott στα 90 nm. Οι νέες εκδόσεις έφεραν μεγαλύτερη μνήμη L2 cache, υψηλότερες συχνότητες λειτουργίας και ταχύτερους διαύλους FSB, βελτιώνοντας σταδιακά τις δυνατότητες της οικογένειας.

Με τον Prescott προστέθηκε επίσης το νέο σετ εντολών SSE3, διευρύνοντας τις δυνατότητες εκτέλεσης πολυμεσικών και άλλων υπολογιστικών εφαρμογών. Ένα ακόμη σημαντικό βήμα είχε προηγηθεί με την εμφάνιση του Hyper-Threading (HT) στον Pentium 4 Northwood των 3,06 GHz, τον Νοέμβριο του 2002.

Η τεχνολογία Hyper-Threading επέτρεπε σε έναν φυσικό επεξεργαστή να εμφανίζεται στο λειτουργικό σύστημα ως δύο λογικοί επεξεργαστές. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούσε να αξιοποιείται αποτελεσματικότερα η διαθέσιμη υπολογιστική ισχύς, όταν υπήρχαν πολλαπλές εργασίες ή κατάλληλα προγράμματα. Δεν επρόκειτο, βέβαια, για πραγματικό διπύρηνο επεξεργαστή, αλλά για μια τεχνική ταυτόχρονης πολυνηματικής εκτέλεσης (Simultaneous Multithreading).

Για να αποδώσει ουσιαστικά το Hyper-Threading, έπρεπε τόσο το λειτουργικό σύστημα όσο και οι εφαρμογές να μπορούν να αξιοποιήσουν τα διαθέσιμα λογικά νήματα. Έτσι, τα πρώτα μοντέλα Pentium 4 HT παρουσίαζαν σημαντικά οφέλη κυρίως σε συγκεκριμένα σενάρια χρήσης και όχι σε κάθε εφαρμογή. Με την ευρύτερη διάδοση των Windows XP και των πολυνηματικών εφαρμογών, η τεχνολογία άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη πρακτική αξία.

Το 2005, λίγο πριν από το τέλος της εποχής NetBurst, η Intel παρουσίασε και τους πρώτους διπύρηνους επεξεργαστές της συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής. Οι Pentium D και Pentium Extreme Edition αποτέλεσαν την απάντηση της εταιρείας στην εμφάνιση των διπύρηνων AMD Athlon 64 X2. Ήταν οι μοναδικές οικογένειες διπύρηνων επεξεργαστών που βασίστηκαν στη μικροαρχιτεκτονική NetBurst.

Το 2006, η Intel εγκατέλειψε σταδιακά τη σχεδιαστική φιλοσοφία της NetBurst και πέρασε στη νέα αρχιτεκτονική Core, με την οικογένεια Core 2 να σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στη στρατηγική της. Η έμφαση μετατοπίστηκε από την αδιάκοπη αύξηση των συχνοτήτων σε μια πιο αποδοτική σχεδίαση, με καλύτερη σχέση επιδόσεων και κατανάλωσης ενέργειας.

Ο Pentium 4 έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς επεξεργαστές της εποχής των GHz. Μια φιλόδοξη προσπάθεια της Intel να φτάσει σε συχνότητες που τότε έμοιαζαν σχεδόν απίστευτες, αλλά και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η υψηλή συχνότητα από μόνη της δεν εγγυάται πάντα τις καλύτερες επιδόσεις.

Τεχνικά χαρακτηριστικά Intel Pentium 4 (Willamette)

  • Μνήμη L1 Cache: 8 KB Data Cache και 12K μicro-ops Trace Cache
  • Μνήμη L2 Cache: 256 KB
  • Τύπος υποδοχής: Socket 423
  • Ταχύτητες ρολογιού: 1,4–2,0 GHz
  • Δίαυλος FSB: 400 MHz (100 MHz Quad Pumped)
  • Τάση πυρήνα (VCore): 1,70–1,75 Volt
  • Σετ εντολών: MMX, SSE, SSE2
  • Τεχνολογία λιθογραφίας: 180 nm
  • Αριθμός τρανζίστορ: 42 εκατομμύρια
Σας άρεσε??? Διαδώστε το!!!

Αφήστε μια απάντηση

Name*
Email*
Url
Το μήνυμά σας*

Μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε HTML tags και τα χαρακτηριστικά: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>